Bleiswijkse familie Van Winden is weer thuis

De krachtpatsers uit Bleiswijk die ruim 42.000 euro
bij elkaar wisten te brengen voor het goede doel, het
KWF Kankerbestrijdingsfonds, v.l.n.r. Esther, Frank
en Menno van Winden.


Bleiswijk - Ze hebben hun missie volbracht. Esther, Menno en Frank van
Winden hebben de afgelopen dagen niets anders gedaan dan bergen beklimmen.
De Stichting Alpe d’Huzes, ofwel fietsen tegen kanker, heeft met dit
evenement in Frankrijk een recordbedrag van meer dan drie miljoen euro’s
bij elkaar weten te trappen. De Bleiswijkse afvaardiging, de familie Van
Winden, leverde met een sponsorbedrag van 42.200 euro een groot aandeel aan
dit monsterbedrag.

Rien Kuyvenhoven

De dag voor het echte klimmen naar boven stond in het teken van het
initiatief van de Bleiswijkse Esther van Winden. Die had een groep van
veertig vrouwen warm kunnen maken voor ook een klim naar boven. De
verschillende jonge meiden en krasse knarren begonnen aan deze klus. Nog
niet wetend wat hun te wachten stond. Bij de één ging het wat beter dan bij
de ander. Maar zijn ze allemaal boven gekomen.
“Ja, we hebben het allemaal overleeft”, is de eerste reactie bij thuiskomst
van Esther van Winden. “Maar het was wel zwaar en we weten nu ook wat
afzien betekent. We gingen met veertig vrouwen op de fiets naar boven en
één ging er hardlopen”.
Echter het mooiste succes van deze onderneming was het sponsorbedrag dat de
dames bijeen wisten te trappen. Het bedrag van 34.000 euro was in ieder
geval een mooie opsteker voor de dag die nog moest komen, namelijk de
beklimming door de mannen die zich allemaal ten doel hadden gesteld de Alpe
d’Huez zoveel mogelijk keren te nemen.
De avond voor het evenement, en na de beklimmingen van de dames, stond voor
de deelnemers van de volgende dag de ‘Alpe d’Huzes pastaparty’ op het
programma. Een avond ook waarop het eindbedrag van 3.058.205,26 euro voor
het KWF Kankerbestrijding bekend kon worden gemaakt.

Feest
Het zou in het begin een natte en frisse aangelegenheid worden, omdat de
deelnemers even over vijf uur in de vroege morgen al op de fiets klommen om
voor de eerste keer de Alpe d’Huez te beklimmen. Het werd uiteindelijk een
waar feest voor alle deelnemers die werden bijgestaan door mecaniciens,
medici, vrijwilligers maar vooral ook door veel supporters.
Frank van Winden (40) had even over half twaalf de eerste vier beklimmingen
er op zitten, ofwel de eerste helft van zijn missie van acht beklimmingen
die de Bleiswijker als zijn doel had gesteld na verleden jaar zeven keer
naar boven te zijn gefietst. De vijfde trap naar boven zou een ware
beproeving worden, omdat deze heel zwaar werd (“ik denk dat ik te weinig
gegeten had”), waardoor de fietser uit Bleiswijk een dip kreeg. Maar de
aangereikte krentenbollen brachten hem weer tot ‘leven’. De volgende twee
die zouden volgen gingen hem een stuk beter af. En uiteindelijk om zeven
uur in de avond kon hij aan zijn laatste kilometers naar boven beginnen
waar hij om negen uur boven was.
“Een hele lang dag”, wist Frank van Winden. “Ik ben zestien uur onderweg
geweest. Het waren tenslotte acht klimmen en zeven keer dalen, omdat de
uiteindelijke finish boven op de berg lag. Maar het was weer een
fantastische ervaring. En we hebben toch voor het uiteindelijke eindbedrag
gedaan!”

Jong
De jeugdige Menno van Winden (14) is een waardige evenknie van zijn ouders
als het gaat om het fietsen voor het goede doel. Kwam hij verleden jaar al
een keer boven zijn gestelde doel, de zeven maal omhoog van dit jaar werd
ook voor hem een ware beproeving. Zijn nu gestelde doel van zes keer de top
van de Alpe te beklimmen ging hij uit de weg en hij reed maar liefst zeven
maal omhoog. Wat dat betreft mag het jeugdige lid van De Pedaalridders als
voorbeeld worden gesteld voor zijn leeftijdsgenoten.
Aan het evenement deden honderd individuele deelnemers en 54 teams mee; zij
stonden garant voor een prachtig sponsorbedrag. De teams bestonden uit zes
deelnemers, waarbij iedereen minimaal eenmaal omhoog moest gaan (ruim 12
kilometer).
Frank van Winden tot slot: “Het was een goede dag voor ons allemaal. Klinkt
misschien een beetje raar want het was op sommige momenten best wel eens
emotioneel, omdat er mensen bij waren die van heel dichtbij met de ziekte
kanker te maken hebben of hadden. Dus was het ook indrukwekkend hoe
iedereen hiermee omging. Maar er is ook veel gelachen. En dat maakt juist
dat iedereen die hier geweest is een goed gevoel eraan heeft overgehouden”.